صحيح نيست . د ايمان ادب ديگر ايثار ، مقدّم داشتنِ اهل ايمان است و بدون ايمان ، مقدّم داشتن ديگرى ، حق و ارزش تلقّى نمىگردد ، چنان كه از امام على عليه السلام روايت شده : عامِل سائِرَ النّاسِ بِالإِنصافِ ، و عامِلِ المُؤمِنينَ بِالإِيثارِ . « 1 » با ديگر مردمان ، به انصاف رفتار كن و با مؤمنان ، به ايثار . ه مقدّم داشتن نيازمندتر اين ادب نيز از مقوّمات مفهوم ارزشىِ ايثار است ؛ زيرا تأمين نيازهاى ثانويه ديگران با هزينه نيازهاى اوّليه خود ، حق و ارزش محسوب نمىشود . از اين رو ، امام على عليه السلام درباره آيه ايثار مىفرمايد : لا تَستَأثِر عَلَيهِ بِما هُوَ أحوَجُ إلَيهِ مِنكَ . « 2 » آنچه را كه او ( ديگرى ) بدان نيازمندتر از توست ، بهره خويش مساز . و برخورد خوش تنها ادبى كه در تعريفى كه از ايثار ارائه شد ، نمىگنجد ، ادب برخورد ايثارگر با طرف ايثار است كه بىترديد ، رعايت اين ادب ، شرط كمال ايثار است و بدون آن ، گاه ايثار ، ارزش اخلاقى خود را از دست مىدهد و به گفته امام على عليه السلام : وَجهٌ مُستَبشِرٌ خَيرٌ مِن قَطوبٍ مُؤثرٍ . « 3 » خوش‌رو ، از ترش‌روىِ ايثارگر ، بهتر است .

--> ( 1 ) . ر . ك : دانش‌نامه ميزان الحكمه : ج 1 ص 154 ح 60 . ( 2 ) . ر . ك : دانش‌نامه ميزان الحكمه : ج 1 ص 156 ح 62 . ( 3 ) . ر . ك : دانش‌نامه ميزان الحكمه : ج 1 ص 152 ح 56 .